Chris Steenbergen (1920-2007) stond samen met de reeds eerder overleden Archibald Dumbar aan de wieg van de vernieuwing van de Nederlandse na-oorlogse edelsmeedkunst.
Zij vormden een brug tussen de tradionelere voorgangers en de meer op design gerichte generatie na hen, waartoe onder meer ontwerpers als Emmy van Leersum, Gijs Bakker en Marion Herbst behoorden.
Vanaf de schrale tijd van de wederopbouw wist Chris Steenbergen met grote volharding en op onmodieuze wijze een oeuvre van strenge, minimalistische sieraden op te bouwen, waarbij geen concessies aan commercie en trends werden gedaan.
Het merkwaardige is, dat die stukken, na op het eerste gezicht als "ondraagbaar" te zijn afgedaan, in tweede instantie zelfs uiterst draagbaar bleken te zijn en van een sobere elegantie.
Bij Chris Steenbergen was de vormgeving architectonisch en plastisch, maar tegelijkertijd was de ambachtelijke perfectie van het grootste belang.
Hij ontwierp niet alleen zijn sieraden, maar voerde ze ook zelf uit en ontsteeg juist in die uitvoering het niveau van zijn aanvankelijke ontwerp.
Ondanks dat het een bepaalde periode bij de jongere generatie verboden was de klassieke edelmetalen goud en zilver te gebruiken, bleef hij bij zichzelf en bouwde onverstoorbaar voort aan zijn oeuvre tot op hoge leeftijd.
Hij was echter altijd nieuwsgierig naar vernieuwingen in zijn vakgebied en kon verrassend jong zijn in oordeel en werk.

Ton Berends van galerie Nouvelles Images in Den Haag zag reeds vroeg het belang van het werk van Steenbergen en presenteerde zijn sieraden in een internationaal gezelschap, bestaande uit onder meer Japanners, Italianen (zoals Babetto en Pavan) en enkele aanzienlijk jongere Nederlanders.
In latere jaren werd het werk van Chris Steenbergen o.a. in Galerie de Witte Voet geëxposeerd, opmerkelijk genoeg een centrum voor internationale avant-garde ceramiek. Dit toont aan dat zijn werk zich ook tussen kunst uit andere disciplines staande hield.

In 1985 vond bij het bereiken van zijn 65 jarige leeftijd een grote overzichtstentoonstelling in Boymans van Beuningen plaats, terwijl hem in 2000 een oeuvreprijs door het Fonds voor Beeldende kunsten, vormgeving en bouwkunst werd toegekend, met een gelijktijdige overzichtstentoonstelling in het Centraal Museum te Utrecht.

Behalve sieraden staan o.a. op zijn naam: de pedellenstaf van de Erasmusuniversiteit te Rotterdam (zilver met perspex), kandelaars, plastieken, een zonnewijzer en een zeer bijzonder bestek.

Steenbergen exposeerde niet alleen op verschillende plaatsen in Nederland maar ook o.a. in België, Canada, Duitsland, Indonesië en Japan.

 

Uit de nalatenschap van Chris Steenbergen is, op basis van testamentaire legaten, aan de reeds aanwezige collecties van het Stedelijk Museum Amsterdam, Museum Boymans van Beuningen te Rotterdam, het Stedelijk Museum te Arnhem en het Centraal Museum te Utrecht,  een aantal stukken toegevoegd.

Het SM’s Stedelijk Museum ‘s Hertogenbosch heeft ter uitbreiding van haar verzameling Steenbergen een armband uit de nalatenschap gekocht.

Het archief Chris Steenbergen wordt ondergebracht in het Coda Apeldoorn.

 

Foto’s